Maignan kracht terug, vingegaard schakelt in verdediging: chaos op natte kustweg
Regen, valpartijen en een doortrapte groepsontsnapping: de Giro-tocht langs de Amalfikust ontaardde in een glibberige thriller waarin Mike Groenewegen het onderspit moest delven en Tadej Pogačar plots moest dekken voor Jonas Vingegaard. Loopt de roze trui nu al leeg?
Maignan keert terug met een 8,5 na val
De Fransman lag even in de greppel, schudde het stof van zijn trui en sprintte daarna alsof zijn seizoen ervan afhing. Zijn tijdrit was geen optocht, maar een klap in het gezicht van de klok. 8,5 uit 10, schreef de criticaster van L'Équipe met natte inkt op zijn blocnote. Een cijfer dat past bij een renner die weet dat elk secondewerk in mei kan lonen in Rome.
De regen kwam uit zee, net als de wind. Het asfalt glom als een lemon curd-cake en de bochten rond Vietri sul Mare werden plots skiterrrein. Groenewegen gleed weg op het moment dat zijn lead-out op volle toeren draaide. Zijn linkerbeen zwiepte het luchtledige in, zijn hoop op een etappezege gleed mee naar de vangrail.
Vingegaard schakelt in defensieve modus
Wat volgde was een schaakspel op twee wielen. Pogačar joeg het tempo op, maar Vingegaard liet zijn ploegmaats naar voren komen. Geen aanval, enkel dekking. De Deen keek niet naar de top van het klassement, hij keek naar de wielen van zijn rivaal. Het peloton spleet, de regen kletterde, maar de gele gletsjer van Jumbo-Visma bleef ijzig kalm.
De vlucht van de dag? Een handvol Italianen die zich vergrepen aan de klimmen rond Sorrento. Tarozzi, Marcellusi en Bais kregen vier minuten cadeau, maar werden op de Via Sopra Montecorvino opgevreten door een jagend peloton dat geen risico wilde nemen voor de aankomende tijdrit.
Brusciano levert onruststokers
Tussen de citroenstalletjes en de roze balkons van Brusciano dook een groepje tifosi op in historische kledij. Garibaldi-shirtjes, rode baretten, bellen uit de jaren 1800. Ze schreeuwden niet alleen, ze joegen hun helden ook letterlijk de berg op. Een sprintetappe die veranderde in een openluchtmuseum, compleet met Napolitaanse regen die pastamuren van water over de weg spoot.
En toen, op het moment dat de camera's beslagen raakten, schoot Davide Ballerini voorbij. Alsof hij het zonlicht meenam. Zijn trui droogde in de wind, zijn voorsprong droogde mee. De finish lag op een verlaten boulevard, de tijdswaarnemers hadden hun handen vol om de modder van hun stopwatches te vegen.
De conclusie na 192 kilometer door citroengeur en wielerdrama: Pogačar houdt roze, maar de kloof met Vingegaard is amper een vingerdik. De Giro is pas vijf dagen oud en voelt nu al als een klassieker in de regen. Wie volgende week de zon ziet, kleurt misschien al definitief het klassement.